6/10

Cześć! Witamy Cię w bieszczadzkiej grze terenowej! 

Jesteś na punkcie 6 z 10 gry „Tropem Bieszczadzkiego misia, wilka i rysia”. 

Ten przystanek opowie Ci o koegzystencji ludzi z wilkami oraz o ochronie wilka. 

Poprzedni przystanek – punkt 5 z 10 – opowiadał o wilczej rodzinie czyli watasze. 

Wspólne życie.

Ten etap naszej gry poświęcony jest najtrudniejszemu wyzwaniu: koegzystencji. Bieszczady nie są bezludną wyspą – to terytorium, na którym drogi wilków, mieszkańców i turystów przecinają się każdego dnia. Aby to sąsiedztwo nie zmieniało się w konflikt, opracowano skomplikowany system ochrony, który łączy tradycję z nowoczesną technologią i europejskim wsparciem.

Jak Unia Europejska chroni bieszczadzkie wilki?

Ochrona gatunku, który nie zna granic państwowych, wymaga współpracy międzynarodowej. Wilki w Bieszczadach są częścią tzw. populacji karpackiej. Dzięki funduszom unijnym (głównie z programu LIFE, programu LECA oraz Funduszy Spójności) ochrona przyrody przestała być tylko teorią na papierze, a stała się realnym wsparciem dla regionu. Projekt LECA, Projekt LIFE

Monitoring i nauka. Pieniądze z UE finansują zaawansowane badania. Naukowcy zakładają wybranym wilkom obroże GPS-GSM. Dzięki nim wiemy, którędy wataha przemieszcza się przez drogę wojewódzką, gdzie zakłada nory i jak duże terytorium zajmuje. To pozwala planować np. zielone mosty (przejścia dla zwierząt) nad nowymi drogami.

Bezpośrednie wsparcie dla gospodarki: Unia rozumie, że ochrona wilka nie może odbywać się kosztem rolnika. Dlatego finansowane są projekty przekazywania hodowcom profesjonalnego sprzętu.

• Pastuchy elektryczne nowej generacji. To nie są zwykłe druty pod napięciem, ale systemy o dużej mocy, które potrafią odstraszyć nawet najbardziej zdeterminowanego drapieżnika.
• Siatki fladrowe. Specjalne, jaskrawoczerwone chorągiewki zawieszone na sznurach. Wilk, jako zwierzę niezwykle ostrożne, boi się nieznanych, powiewających na wietrze przedmiotów i nie przekracza takiej bariery.
• Powrót do korzeni – Psy Pasterskie. Jednym z najciekawszych programów jest przywracanie do pracy owczarków podhalańskich. Te potężne, białe psy nie boją się wilka, a ich obecność przy stadzie sprawia, że wataha rezygnuje z ataku. Unia dofinansowuje zakup szczeniąt z certyfikowanych hodowli oraz ich szkolenie.

Między lękiem a fascynacją: mieszkańcy i turyści.

W Bieszczadach wilk ma dwa oblicza. Dla jednego jest symbolem wolności, dla drugiego – trudnym sąsiadem.

Perspektywa mieszkańca (rolnicy i leśnicy). Dla kogoś, kto żyje z hodowli owiec lub bydła, wilk jest „ryzykantem”. Dlatego kluczowy jest system odszkodowań Skarbu Państwa. Jeśli mimo zabezpieczeń dojdzie do ataku, rzeczoznawcy z Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (RDOŚ) wyceniają stratę, a rolnik otrzymuje rekompensatę. To buduje tolerancję – mieszkańcy wiedzą, że nie zostają z problemem sami.

Perspektywa turysty. Twoja obecność ma wpływ na zachowanie wilków. Największym zagrożeniem jest tzw. habituacja, czyli przyzwyczajenie wilka do ludzi. Jeśli ktoś zostawiają jedzenie na szlakach lub, co gorsza, próbuje dokarmiać wilki, by zrobić im zdjęcie, „psuje” te zwierzęta. Wilk, który przestaje się bać człowieka, staje się odważny, zaczyna podchodzić pod domy i ostatecznie musi zostać wyeliminowany dla bezpieczeństwa publicznego. Dokarmianie to dla wilka wyrok śmierci.

Jak spotkać (lub nie spotkać) wilka?

Większość z nas marzy, by zobaczyć wilka, a jednocześnie panicznie boi się tego spotkania. Prawda jest taka: wilk słyszy Cię i czuje znacznie wcześniej niż Ty jego. W 99% przypadków uniknie spotkania, zanim w ogóle zdasz sobie sprawę, że był w pobliżu.

Zasady „niewidzialnego wędrowca”:

Głos jest Twoją tarczą. Nie musisz krzyczeć, ale zwykła rozmowa z towarzyszem podróży to dla wilka sygnał: „Uwaga, człowiek!”. Wilki unikają konfrontacji z ludźmi, więc dając im znać, że nadchodzisz, pozwalasz im spokojnie odejść.

Zapachowe tabu. Nie wyrzucaj resztek kanapek, ogryzków czy skórek od bananów do lasu. Dla wilka to „fast food”, który przyciąga go w pobliże szlaków.

Pies – Twój najlepszy przyjaciel, wilczy wróg. W Bieszczadzkim Parku Narodowym pies musi być na smyczy. Dlaczego? Wilk widzi w psie konkurenta do terytorium lub intruza. Pies biegający luzem może sprowokować watahę do ataku, a uciekając, przyprowadzi rozwścieczone wilki prosto pod Twoje nogi.

Spotkanie oko w oko.

Jeśli jednak zdarzy się sytuacja, że zobaczysz wilka (np. młodego, niedoświadczonego osobnika), który patrzy na Ciebie i nie ucieka:

• Zatrzymaj się i zachowaj spokój. Nie panikuj. Wilki nie atakują ludzi „dla sportu”. Najpewniej wilk po prostu próbuje Cię zidentyfikować.
• Nie uciekaj! To absolutnie najważniejsze. Ucieczka włącza u drapieżnika instynkt pogoni. Stań prosto, by wydawać się większym.
• Daj się usłyszeć i poczuć. Pomachaj rękami nad głową, krzyknij głośno i stanowczo: „Hej, wilku, odejdź!”. Jeśli wiatr wieje od wilka do Ciebie, on może Cię nie czuć. Gdy usłyszy ludzki głos, czar pryśnie – wilk zrozumie błąd i ucieknie.
• Jeśli wilk podchodzi (bardzo rzadka sytuacja) – rzucaj w jego kierunku przedmiotami (grudą ziemi, patykiem, kamieniem). To sygnał, że jesteś silny i agresywny.

To już koniec opowieści o ochronie wilków. 

Do zobaczenia na punkcie siódmym, gdzie dowiesz się więcej o rysiach.

Mamy dla Ciebie jeszcze zabawę interaktywną – krzyżówkę LIDER WATAHY.

 

A jakbyś chciał zgłębić wiedzę o wilkach polecamy: 

Polecany seans:

Jakie ślady pozostawiają po sobie wilki? W jaki sposób samice wilków przygotowują sobie miejsce do narodzin szczeniaków? Czy wilki wykorzystują nory po innych zwierzętach? O tym wszystkim i nie tylko opowiada Adam z Nadleśnictwa Spychowo.

Polecane książki / artykuły / strony:

Strona Stowarzyszenia dla Natury „Wilk”.  Strona stowarzyszenia

Ta strona stanowi merytoryczne serce polskiej wiedzy o tych fascynujących drapieżnikach. Koniecznie zajrzyj do sekcji „Fakty i mity”, gdzie eksperci w punktach rozprawiają się z najczęstszymi uprzedzeniami i ludowymi legendami. Ta krótka lektura pozwoli Ci zastąpić lęk autentycznym podziwem i zrozumieć, że spotkanie wilczego tropu to nie powód do strachu, lecz unikalny przywilej świadka dzikiej przyrody. Dzięki temu wejdziesz w naszą grę z zupełnie nową perspektywą, potrafiąc dostrzec w lesie sygnały, które dla nieprzygotowanego oka pozostają całkowicie niewidoczne. 

Nagrody!  

Smaczny bonus na początek! 

Mamy dla Ciebie coś specjalnego, by zregenerować siły po bieszczadzkich wędrówkach. Każdy, kto weźmie udział w naszych grach, otrzymuje 5% rabatu na pyszne jedzenie w naszej Oberży! Pełne menu jest dostępne na naszej stronie. Zobacz nasze MENU

Wystarczy, że:

– zrobisz zdjęcie z tabliczką gry w tle,  

– udostępnisz na instagramie albo facebooku posta, rolkę albo relację, 

– oznaczysz Przystanek Smerek i dodasz #bieszczadzkiegryterenowe.

A my zadbamy o to, abyś mógł rozsmakować się w naszej kuchni w jeszcze lepszej cenie. To nasza forma podziękowania za wspólną zabawę! Rabat w Oberży to nagroda, którą otrzymuje każdy, ale to nie wszystko! Przygotowaliśmy dla Was całą pulę dodatkowych nagród – zarówno dla mistrzów poszczególnych tras, jak i dla zdobywcy Nagrody Głównej całego sezonu. Więcej szczegółów jest na stronie głównej bieszczadzkich gier terenowych. Zobacz NAGRODY

Serdecznie dziękujemy naszym sąsiadom ze Smreczyny za życzliwość i możliwość zamontowania na ich terenie tabliczki edukacyjnej w ramach Bieszczadzkich gier terenowych. Ta lokalna współpraca pozwala nam wspólnie promować bogactwo przyrodnicze naszego regionu i wspierać odpowiedzialną turystykę.