1/10

Cześć! Witamy Cię w bieszczadzkiej grze terenowej! 

Jesteś na punkcie 1 z 10 gry „Tropem ciszy, chilloutu i natury ”. 

Ten przystanek opowie Ci o odpoczynku wśród szumu drzew.   

Szept bieszczadzkiego lasu – dendroterapia i dawne wierzenia.

Powitanie na zielonej ścieżce.

Witaj na pierwszym przystanku niezwykłej wędrówki. Schodzisz właśnie ze spienionego, głośnego i wiecznie spieszącego się świata na ścieżkę, gdzie czas zaczyna płynąć zupełnie inaczej. Bieszczadzka gra terenowa o ciszy, chilloucie i naturze zaprasza Cię do miejsca, w którym milczenie nie jest puste, lecz pełne opowieści.

Prastara puszcza i zielone płuca Polski.

Zatrzymaj się na chwilę. Zamknij oczy i weź głęboki oddech. Poczuj, jak bieszczadzkie powietrze, przesiąknie zapachem żywicy, wilgotnego mchu i starego drewna, napełnia Twoje płuca. To, co słyszysz wokół siebie – ten miarowy, spokojny szum wysoko nad Twoją głową – to nie jest zwykły wiatr. To szept bieszczadzkiej puszczy, w której od wieków najważniejszą rolę odgrywają dwa potężne gatunki drzew: dostojny buk karpacki oraz strzelista jodła. Te dwa gatunki tworzą unikalny w skali Europy regiel dolny, czyli tak zwaną buczynę karpacką. Co ciekawe, w Bieszczadach lasy zajmują aż ponad dziewięćdziesiąt procent powierzchni, co czyni ten region prawdziwymi, zielonymi płucami Polski. To jedno z niewielu miejsc, gdzie możemy jeszcze dotknąć fragmentów lasu o charakterze pierwotnym, gdzie ludzka ręka od stuleci nie ingerowała w naturalny cykl życia i umierania przyrody.

Shinrin-yoku, czyli darmowa bieszczadzka terapia.

W dzisiejszych czasach, gdy spędzamy długie godziny przed ekranami telefonów i komputerów, bombardowani tysiącami powiadomień, nasz układ nerwowy jest nieustannie przeciążony. Lekarze i psycholodzy na całym świecie zaczynają przepisywać pacjentom niezwykłe, całkowicie darmowe lekarstwo: leśne kąpiele. Ta metoda relaksu, wywodząca się z Japonii pod nazwą shinrin-yoku, polega na świadomym, bardzo powolnym zanurzeniu się w leśnej atmosferze za pomocą wszystkich zmysłów. Nie chodzi tu o sportowy marsz czy bicie rekordów w krokach, ale o powolne brodzenie w zieleni. Musisz zaangażować wzrok, obserwując grę świateł w koronach drzew, słuch, chłonąc śpiew ptaków, dotyk, badając strukturę mchu, a przede wszystkim węch.

Ukryta apteka i tajemniczy leśny internet.

Bieszczadzkie drzewa, zwłaszcza iglaste, wydzielają do powietrza ogromne ilości fitoncydów. Są to naturalne związki lotne o silnym działaniu antybakteryjnym, przeciwzapalnym i grzybobójczym, którymi rośliny bronią się przed szkodnikami. Kiedy spacerujemy po bieszczadzkim lesie i wdychamy te niewidzialne substancje, w naszym organizmie dzieje się magia: poziom kortyzolu (hormonu stresu) gwałtownie spada, obniża się ciśnienie krwi, a we krwi wzrasta liczba komórek odpowiedzialnych za naszą odporność immunologiczną. Dodatkowo, wszechobecna w lesie zieleń uspokaja wzrok i pozwala zregenerować zmęczone ekrany oczu. Bieszczadzki las nie oczekuje od Ciebie niczego – masz tu po prostu być, oddychać i odpoczywać.

Władcy i sekrety karpackiej kniei.

Warto przyjrzeć się bliżej zielonym mieszkańcom tych gór, bo bieszczadzki drzewostan skrywa wiele tajemnic. Królem tutejszych lasów jest bez wątpienia buk zwyczajny. Czy wiedziałeś, że stare bieszczadzkie buki mają niesamowitą zdolność przetrwania? Ich gładka, jasnoszara kora działa jak filtr przeciwsłoneczny, odbijając promienie, a potężne korzenie splatają się pod ziemią z korzeniami sąsiednich drzew, tworząc podziemną sieć wsparcia. Drzewa te dosłownie potrafią „rozmawiać” ze sobą i przesyłać sobie nawzajem składniki odżywcze za pomocą grzybni – to zjawisko naukowcy nazywają leśnem internetem. Drugim filarem tutejszej puszczy jest jodła pospolita. To jedne z najwyższych drzew w Polsce; w Bieszczadach potrafią osiągać wysokość ponad pięćdziesięciu metrów i żyć nawet pięćset lat! Spacerując niższymi partiami dolin, spotkasz także jawory o pięknych, głęboko powcinanych liściach, olsze czarne rosnące wzdłuż bieszczadzkich potoków, które potrafią przetrwać na najbardziej podmokłych terenach, oraz rzadkie czereśnie ptasie, które wiosną obsypują las białym kwieciem, a jesienią karmią leśne ptactwo. Każde z tych drzew daje coś od siebie: jodły nasycają powietrze olejkami eterycznymi, buki jesienią zrzucają miliony pożywnych orzeszków bukowych, które są przysmakiem dla niedźwiedzi, dzików i gryzoni, a gęsty podszyt leśny chroni glebę przed wysychaniem i zatrzymuje wodę w górach.

Żywa świątynia dawnych bieszczadników.

Jednak wiara w uzdrawiającą, kojącą i magiczną moc drzew nie jest wyłącznie wymysłem współczesnej nauki czy japońskich profesorów. Tysiące lat przed nami dokładnie wiedzieli o tym dawni mieszkańcy tych bieszczadzkich dolin – Bojkowie i Łemkowie. Dla tych pasterskich, rusińskich ludów las był absolutnie wszystkim: domem, schronieniem, materiałem budowlanym, apteką oraz żywą świątynią. Żyli oni w głębokiej, niemal mistycznej harmonii z przyrodą, wierząc, że każde drzewo ma swoją własną duszę, charakter, a nawet odczuwa ból. Przed ścięciem potężnego drzewa na budowę domu, bojkowski cieśla często przepraszał je za odebranie życia i prosił o błogosławieństwo.

Święte dęby i lipowe lekarstwo na kłótnie.

Dawni bieszczadnicy dzielili drzewa na te, które niosą dobrą energię, oraz te, których lepiej unikać. Za najpotężniejszego, świętego opiekuna ludzkich domostw uważano dąb. Był on symbolem niezłomnej siły, mądrości i długowieczności. Wierzono, że dotknięcie plecami kory starego dębu potrafi przelać na człowieka jego siłę, odpędzić słabość ciała i uleczyć bóle kręgosłupa. Z kolei lipa była w bieszczadzkich wierzeniach uosobieniem pokoju, łagodności i rodzinnego ciepła. Sadzono ją często w pobliżu nowo budowanych domów lub przydrożnych kapliczek. Wierzono głęboko, że słodki zapach kwitnącej lipy ma moc łagodzenia nawet najcięższych ludzkich sporów, a napar z jej kwiatów pity przed snem gasił wewnętrzne niepokoje i przynosił upragniony, spokojny sen.

Magiczna chwoja i buki odporne na pioruny.

Niezwykłą, wręcz magiczną czcią otaczano w Bieszczadach jodłę. Jej wiecznie zielone igły były symbolem życia, które nigdy nie umiera. Gałązki jodłowe, nazywane w lokalnej gwarze chwoją, pełniły funkcję potężnego amuletu ochronnego. Bojkowie powszechnie wtykali je za święte obrazy w swoich tradycyjnych chatach, zwanych chyżami. Miało to zabezpieczyć domowników przed uderzeniem pioruna, chorobami, urokami oraz złymi duchami, które według wierzeń błąkały się po bieszczadzkich bezdrożach. Co ciekawe, gałęzie jodły układano także w oborach, by chronić zwierzęta hodowlane. Z wielkim szacunkiem podchodzili również do buków. Uważano, że szary, gładki buk jest drzewem sprawiedliwym i czystym – wierzono, że w buka nigdy nie uderza piorun, dlatego podczas nagłej burzy na połoninie pasterze zawsze szukali schronienia pod jego szeroką koroną.

Niespokojne cienie osiki i czarnego bzu.

Zupełnie inaczej patrzono na osikę i czarny bez. Te rośliny uważano za drzewa niespokojne i powiązane z zaświatami. Drżące na wietrze liście osiki, według legend, miały pamiętać dawne przewinienia ludzkości, a pod korzeniami dzikiego bzu miały gnieździć się demony, dlatego nigdy nie budowano domów w miejscach, gdzie te rośliny gęsto rosły.

Pochwała leśnej cierpliwości.

Las uczy nas przede wszystkim cierpliwości i pokazuje, że prawdziwy spokój rodzi się z braku pośpiechu. Drzewa nie spieszą się, by rosnąć. Potężny bieszczadzki buk potrzebuje ponad stu lat, by stać się dumnym władcą lasu, a mimo to każdego roku, dzień po dniu, bez nerwowości robi swoje. Bieszczadzki chillout to nic innego jak nauka tej leśnej mądrości – to odpuszczenie ciągłej kontroli, wyłączenie wewnętrznego goniącego nas krytyka i pozwolenie sobie na to, by przez chwilę po prostu bezczynnie trwać, wsłuchując się w ten prastary, kojący szum zielonych liści i igieł.

To już koniec opowieści o odpoczynku wśród drzew. 

Do zobaczenia na punkcie drugim, gdzie dowiesz się odpoczynku nad wodą.

Mamy dla Ciebie jeszcze zabawę interaktywną – quiz SZEPT LASU.  

Przed Tobą 10 zaskakujących pytań o tajemnice bieszczadzkiej przyrody, których nie znajdziesz w powyższym tekście. Przeczytaj uważnie każde z nich i zaznacz, czy zdanie jest prawdziwe, czy fałszywe, aby zdobyć kolejną ciekawostkę. 

 

A jakbyś chciał jeszcze bardziej odpocząć polecamy: 

Polecany seans: 

„Bieszczadzkie ekosystemy – buczyna karpacka”. Bieszczadzki Park Narodowy

Ten niespełna 8-minutowy film od Bieszczadzkiego Parku Narodowego to przepiękna, filmowa kąpiel leśna, która idealnie podsumowuje naszą dzisiejszą wędrówkę. Obraz hipnotyzuje ujęciami dzikiej przyrody i kojącymi dźwiękami natury, pozwalając Twoim zmysłom na głęboki, bieszczadzki reset.

Nagrody!  

Smaczny bonus na początek! 

Mamy dla Ciebie coś specjalnego, by zregenerować siły po bieszczadzkich wędrówkach. Każdy, kto weźmie udział w naszych grach, otrzymuje 5% rabatu na pyszne jedzenie w naszej Oberży! Pełne menu jest dostępne na naszej stronie. Zobacz nasze MENU

Wystarczy, że:

– zrobisz zdjęcie z tabliczką gry w tle,  

– udostępnisz na instagramie albo facebooku posta, rolkę albo relację, 

– oznaczysz Przystanek Smerek i dodasz #bieszczadzkiegryterenowe.

A my zadbamy o to, abyś mógł rozsmakować się w naszej kuchni w jeszcze lepszej cenie. To nasza forma podziękowania za wspólną zabawę! Rabat w Oberży to nagroda, którą otrzymuje każdy, ale to nie wszystko! Przygotowaliśmy dla Was całą pulę dodatkowych nagród – zarówno dla mistrzów poszczególnych tras, jak i dla zdobywcy Nagrody Głównej całego sezonu. Więcej szczegółów jest na stronie głównej bieszczadzkich gier terenowych Zobacz NAGRODY